Oosterfladders e.o.

Voor een herintredend columnist is het zaak om de periode tussen de opeenvolgende kolommen niet te groot te laten worden, dan komt de sleet er namelijk in, dat is alom bekend. Bovendien, na de tsunami van reacties op mijn debuutcolumn kan het niet anders zijn dat van mijn kant ook een vervolg komt hier op het schrieversplatform van de Wereld Wiede Wachtummers, dus…. zodoende.

Deze kolom zal handelen over Wladiwostok, vroeger op de lagere school al vertelde meester over deze plaats. Mij is daar een beeld van bijgebleven van een eindeloze sneeuwvlakte daar achter in Siberië, met een enkel spoorlijntje dat doodloopt tegen een stootblok, een simpel spoorwachterhuisje erbij en verderop nog een bevroren haventje met een paar scheef liggende vissersboten, idyllisch tafereel.

Normaliter vliegen wij als verlofgangers in een dikke Iljoesjin-96 van de Russische maatschappij Aeroflot vanaf Sakhalin naar Moskou en vandaar verder naar Schiphol. Vliegduur Yuzhno Sakhalinsk - Moskou ruim 9 uur, de langste binnenlandse lijnvlucht volgens Guinness Records!!! Dit voorjaar kwam de gedachte op, ik was toch in de buurt nietwaar, om met een binnenlandse vlucht naar dat exotische Wladiwostok te reizen en vandaar de trein naar Moskou te pakken, de Transsiberische spoorlijn. Langs het spoor gemeten is de afstand Wladiwostok - Moskou slechts 9.287 kilometer waar de trein dan volgens het boekje 147 uur over doet, oftewel 6 dagen en 3 uur, langere binnenlandse treinreizen zullen er niet veel zijn lijkt me en op die manier zie je nog eens wat van de wereld.
 
Eerder dit jaar ging ik dus weer richting Wachtum maar nu via Wladiwostok, ‘wostok’ betekent ‘oost’ of ‘oostelijk’ in het Russisch, Wladi is Vladdi, fladdy of fladder, dus in het Nederlands zou je kunnen zeggen Oosterfladders……maar de vraag Wie Weet Welke Wereld Wiede Wachtummer in Wladi Wostok Was… klinkt beter, of niet dan !!!!

Met een af en toe wat rochelend propellervliegtuig van de Sakhalinse maatschappij SAT van Yuzhno naar Wladiwostok, daar geland in de middle of nowhere, behalve het luchthavengebouw in de verste verte geen spoor van Wladiwostok te bekennen. Gelukkig, op het verder vrijwel lege plein voor het gebouw stond welgeteld één bus, op mijn vraag aan de chauffeur: ‘ Wladi Wostok ?’ mompelde de man ‘Да’, ja dus. Tijdens de rit naar de stad kon ik een kaartje kopen van een conductrice, nog zo’n degelijke ouderwetse met een tassie over de schouder, omgerekend €.1,40 voor een rit van dik 50 km naar het centrum van Oosterfladders, mooie ouderwetse prijs ook. Omdat de trein pas de volgende avond ging, had ik via internet voor 1 nacht een hotel geboekt, dacht ik, en dat gaf mooi de gelegenheid om nog een dagje wat te passagieren in deze Siberische metropool. Na een rit van een uur rij je dan met de bus Wladiwostok binnen, een havenstad met tegenwoordig bijna een miljoen inwoners. Tijdens de Koude Oorlog was de stad hermetisch afgesloten voor buitenlanders, Wladiwostok was thuisbasis van de Russische marine en onderzeebootvloot, zelfs aan Russen werd maar mondjesmaat toegang verleend. 

  Bij een halte ergens bij de haven stapte iedereen uit, dus ik ook maar die bus uit. Het was voor mij dan ook een eer en genoegen om daar als eerste Wereld Wiede Wachtummer voet op Wladiwostokker bodem te zetten. En dan sta je daar met je koffertje, midden in een wildvreemd Wladiwostok, heg noch steg, geen plattegrond of niks, echt nog geen kip op straat die ook maar een paar woorden Engels spreekt, alle borden, alle straatnamen, alles alleen maar Russisch……. naam van hotel en straat had ik een printje van gemaakt maar snapte ook niemand wat van, dus ik begon maar te lopen, een kant op die mij het meest kansrijk leek en verdold, zie ik daar een paar straten verder toch opeens een ouwe bekende langs de weg staan, die verrekte Achterhoeker, tot in de verste uithoeken van de wereld heeft die zijn commerciële tentakels uitgeslagen, tot en met hier in Oosterfladders aan toe, op een joekel van een billboard met een Koreaans mobieltje aan het oor ….. dat levert geen windeieren dacht ik…en hoe zat dat ook al weer met Guus en de Belastingdienst…..ik kon ze wel eens een tip gaan geven, die jongens van de blauwe enveloppen, zie je de koppen al in de krant ? NIEUW BEWIJS IN ZAAK HIDDINK en als ondertitel : “ Wereld Wiede Wachtummer onthult opzienbarende ontdekking in Siberië“!! 
De onverwachte confrontatie met Guus gaf nieuwe moed om door te gaan en uiteindelijk toch een gele taxi kunnen arresteren en de chauffeur toegesproken met “Отэл!! Поҗалста”, dat lukte en ik bleek bij hetzelfde hotel afgeleverd te zijn geworden als wat ik geboekt had, alleen had het hotel al jaren een andere naam en was er van mijn boeking op een vervallen internetsite dus niets terecht gekomen. Toch nog een kamertje beschikbaar in dit logement met duidelijke sovjetinvloeden als een lekkende plee, versleten vloerbedekking, losse deurkrukken, behang van de muur, ga zo maar door, maar wel uitzicht op de haven en zee…. 

In het centrum van deze naargeestige stad zijn voor de gemiddelde WWW’er toch nog wel wat bezienswaardigheden te bewonderen, verschillende orthodoxe kerken, van buiten maar ook vooral van binnen adembenemend mooi, prachtige ikonen, schitterende kroonluchters en veel brandende kaarsen, Russen lopen de ganse dag in en uit om staande gebeden te prevelen, soms is een bebaarde voorganger (type Makarios) aanwezig om luidkeels voor te gaan in Gregoriaans aandoende liederen.

 
Op het terrein rond zo’n kerk is het vaak nog een beetje een sociaal gebeuren ook, onder een afdak zitten ouwe mannetjes uit de buurt een bakje thee te drinken of spelen een potje schaak, doen ze graag, die Russen.
 
Ook zijn er vaak wel wat kraampjes met eten en drinken en allerhande prullaria te koop. Er stond een koopman met een hoeveelheid militaire onderscheidingstekens, linten en medailles, alles gedragen destijds door de dappere strijders van het roemrijke, onoverwinnelijke Rode Leger. Van deze kostbare waar dus maar een zak met blink-blink aangekocht, kan altijd nog op een schoolfeest van pas komen en anders ga ik er zelf wel mee door het darp lopen…
Verder hebben de Russen in dit legendarische marinebolwerk nog al wat protserige standbeelden en gedenktekens opgericht, moedige, gespierde kerels die met gebalde vuist en fier opgeheven zwaard tegen de laffe vijand, de bedreiging van de glorieuze sovjet heilstaat, ten strijde trekken. 

Er is ook een voetbalstadion in Wladiwostok, de plaatselijke vereniging Luch Energiya speelt daar in de hoogste Russische divisie. De club staat redelijk onderaan, maar als ze punten halen gebeurt dat vrijwel altijd thuis. Iedere voetballer in Rusland weet ook “Oosterfladders uut, altied lastig”, want de tegenstanders, bijna allemaal uit Europees Rusland, staan in de regel met de ogen stijf in de kop van de jetlag op het veld. Geen wonder na een uur of 10 vliegen en daarmee 7 of 8 tijdzones passerend, voor een competitiewedstrijd!! Dickie Advocaat kwam hier van de zomer ook met zijn club Zenit Sankt Peterburg met een 2-1 nederlaag aan de broek vandaan. Haagse Dick had achteraf gezegd, dit is te gek, laten die lui uit Wladiwostok maar in de Japanse League gaan voetballen, dit is geen doen hierzoot!! 

En dat is ook wel zo, Rusland is een land van enorme dimensies. Criminaliteit, corruptie en bureaucratie ondermijnen de maatschappij, de verschillen tussen rijk en arm zijn gigantisch. Het land is op veel plaatsen zwaar verontreinigd, ook in Wladiwostok is het ongezond om te leven vooral vanwege de aanwezigheid van zware metalen in het milieu. Ecosystemen worden onomkeerbaar vernietigd, imposante diersoorten als de Amoer tijger en de Steller zeearend die hier hun leefgebied hebben, dreigen uit te sterven. Dat de Russen her en der hun huisvuil, puin, autowrakken en banden en alles wat er verder aan afval geproduceerd wordt maar lukraak dumpen, maakt de omgeving er niet mooier op maar is bijzaak. Het is bizar allemaal, maar maakt het ook interessant om een klein beetje van Rusland mee te maken.

Maar gelukkig gebeurt er ook veel positiefs in Oosterfladders en omstreken, er is ook nog romantiek in dit kille, afgelegen oord. Een naar het leek tot de betere kringen behorend bruidspaar liet zich, de bruid met fladderende rokken, op de winderige kade bij de haven uitvoerig fotograferen, en verderop, aan het strand van Wladiwostok, veel badgasten waren er nog niet in dit vroege voorseizoen, heb ik nog kennis kunnen maken met toch weer een nieuwe vriendin (de vorige was met de noorderzon vertrokken), en, ik kan het niet anders zeggen, maar ze is eigenlijk altijd nat… 





Helaas kon ik niet lang van het samenzijn met deze Oosterfladderse schoonheid genieten,

dezelfde avond nog om 21.35 begon de trein aan de negenduizendtweehonderdenzevenentachtig kilometers……Moskou was nog ver en er zou nog van alles gebeuren….

Dasvidanyia!

КЕИС ХЕЙРТСЕМА (Kees Geertsema)