Wereld Wiede Wachtummers...

Honky Tonk, Sanny Tair en Cheung Chau

Mijn lieve kleine vrouwtje maakte mij laatst opmerkzaam dat het op de eerder druk bezochte site der Wereld Wiede Wachtummers wat stilletjes was geworden, de sjeu is er uut, de bijdragen uut den vreemde komen nog slechts mondjesmaat door zei Gerda, toe mien jong, schrief nog es een stukje veur die WWW. Ach, wee’k niet hoor, al dat geschrief, maar de aandrang bleef, ik moest er aan geloven, dus vooruit, Soit ! zoals de Fransen zeggen.
Nou heb ik vroeger als jeugdig werknemer gevaren bij de koopvaardij, in een (laagste) officiersrang bij de Koninklijke Nedlloyd NV zoals die rederij toen nog heette, mooi zwart uniform en een grote witte pet op de kop (een vliegveld…. in zeemanstaal), in de functie van assistent-supercargo, aan boord was ik bekend als de “super” en met het goede schip de SCHIEKERK stak ik alle oceanen over.

Begin jaren 70 waren koopvaardijschepen nog fraai gelijnde Koninginnen van de Zee, de Schiekerk was ook een prachtig schip met zo’n 45 kerels aan bemanning en accommodatie voor 12 passagiers die een hoop geld betaalden maar daarvoor aan boord ook aardig in de watten werden gelegd. Containervervoer stond nog in de kinderschoenen en de meest uiteenlopende soorten vracht werd vervoerd. Schepen hadden toen nog masten en bomen om stukgoederen te kunnen laden en lossen als dat niet vanaf de kade kon gebeuren. Ik kwam in exotische havensteden in het Verre Oosten, Japan, Korea, Philippijnen en Singapore maar de meest indrukwekkende haven was toch HongKong. In die tijd was deze plaats nog een Engelse kroonkolonie maar in 2000 moest Great Brittain dit kroonjuweel toch afstaan aan de Chinezen, terecht, en het wordt hoog tijd dat die lui ook hun middeleeuwse veroveringen als Gibraltar en de Falkland-eilanden eindelijk eens weer teruggeven aan de rechtmatige eigenaren, de Spanjolen en Argentinië, ja sorry Engelsen maar dat moest er even uit.

HongKong is een eiland dat door het water van Victoria Harbour gescheiden wordt van Kowloon op het vasteland dat ook behoorde tot de kolonie. Omdat de ruimte van het Engelse grondgebied zeer beperkt was lag het vliegveld midden in de stad en de landingsbaan stak nog een stukje Victoria Harbour in. Als je dan met je schip de haven binnen voer en er landde op dat moment een vliegtuig kon je als je boven in een mast klom de piloot bijna een hand geven. HongKong was toen ook al een stad met een enorme bedrijvigheid waar miljoenen mensen woonden, vooral Chinezen, overal eettentjes, joekels van garnalen weet ik nog, een drukke haven waar het krioelde van de Chinese jonken, bootjes met complete Chinese families aan boord en vaak een rimpelige ouwe opoe aan het roer die de baas was.
Op weg naar het verre Siberië vorig jaar dacht ik, ach, ik ben toch in de buurt dus waarom niet nog es even een hapje eten daar in HongKong, niets ten nadele van de Chinees in Dalen hoor, maar man, man, wat kon je gigantisch bunkeren daar in HongKong.

HongKong anno nu is een stad met wolkenkrabbers en gruwelijk dure luxe hotels, maar ik had op internet een goedkoop adresje gevonden, Hollywood Hostel, in hartje Kowloon, logies zonder ontbijt voor net 20 dollar per nacht, dat paste prima, en ’s nachts heb je toch de ogen dicht nietwaar?
De naam Hollywood roept toch een beetje het beeld op van enige glamour en glitter maar voor 20 dollar mag je geen filmsterrenstatus verwachten natuurlijk. Dat was ook zo, Hollywood Hostel bleek een guesthouse te zijn van een paar minikamertjes in een giga-groot gebouw van 16 verdiepingen, het Chung King Mansion. De begane grond en de 1e verdieping bestonden uit een doolhof van gangen met de wereld aan winkeltjes van horlogeverkopers, pakkenmakers, geldwisselaars, loempiabakkers en al dat soort gespuis en de verdiepingen daarboven bestonden uit ik weet niet hoeveel van die hostels, hevig volgepropt met Pakistani en Indiaknakkers, veel West-Afrikanen ook waarvan de vrouwen vaak gekleed in veelkleurige jurken, dames met imposante achterwerken, als je wilt kun je zo achterop meeliften op de buddyzit !! En dat krioelt allemaal door mekaar heen in dat gebouw, een grote mierenhoop, het was nog voorjaar en nog niet zo warm maar o, wat zal dat een stinkerij geven als het heet is bij de zomerdag.

Op verschillende plaatsen in het blok kon je met een lift omhoog, maar veel te weinig en te kleine liften die in veel te traag tempo óf op de even óf op de oneven verdiepingen stopten. Gevolg dus dat lange rijen mensen voor de lift staan te wachten om naar hun guesthouse te gaan, maar op monitors bij de liftdeur kon je precies in de gaten houden wat er in elke lift gebeurde, interessante vertoning dus. Mijn kamertje was piepklein maar proper met bruto afmetingen van 2 bedden in L-opstelling tegen elkaar geplaatst, een minitafeltje met stoel en een wc met schuin boven de bril en een wasbakje een douchekop dus om onder het gemalen water te kunnen stond je zowat met de blote voeten in de pot.

Omdat in het Hollywood weinig te bikken was moest ik ’s morgens eerst de straat op om een ontbijtje te scoren voordat ik aan mijn dagprogramma kon beginnen. Twee straten verder om de hoek trof ik Hotel Peninsula, mensen, wat een wereld van verschil als je rechtstreeks komt aanlopen uit die gribus van Hollywood Hostel. Het Peninsula is een exclusief hotel met een koloniale sfeer waar vroeger zo’n beetje alle groten der aarde hebben gelogeerd, nu stapte ik daar naar binnen voor een kopje thee en een plakkie stoet.

Het ontbijt werd uitgeserveerd in de lobby van Peninsula, een enorme zaal met palmen en van die klassieke kroonluchters, en middenin een eiland waar de sapjes en de eitjes werden bereid en ergens bovenin de balustrade een pianeur die er voor zorgde dat onder vrolijk getingeltangel de toast en het eitje vlotjes naar binnen glijden. Ik was een dikke 30 euro kwijt, iets meer dan ik voor een hele nacht meuren in Hollywood betaalde, maar ach, dan heb je ook wat.

Hotel Peninsula is een bezienswaardigheid op zich, een schitterend trappenhuis en bovenin op de 28e verdieping bevindt zich een nogal decadente bar, volgens mijn reisgidsje ontworpen door de bekende Parijser interieurarchitect Philippe Starck. Ik dacht dat ik daar ook maar eens op een avond een cocktailtje moest gaan drinken. De fine fleur van HongKong komt daar bij mekaar en vanuit de bar heb je een schitterend uitzicht op de skyline van HongKong – by – night, dus reden genoeg.

En inderdaad, het interieur is indrukwekkend, uitzicht adembenemend, de cocktailtjes buitengewoon en het publiek van een extreem P.C.Hooftstraat-gehalte maar het mooiste was toch wat er kwam toen ik dacht: waar zou hier eigenlijk de pissoir wezen. Dat was niet direct duidelijk dus ik op zoek, de gangen door maar nergens een bordje ‘Toilet’ te vinden, tot ik na lang speurwerk vanuit het plafond een laserstraal op een deur zag gericht die vlak boven de deurkruk een kriebel op de deur projecteerde waarin ik de letter ‘G’ herkende. Verdold, het kon niet anders dan dat dit de G van Gentlemen moest voorstellen dus ik naar binnen waarna de eerste gedachte was: fout, ik ben hier verkeerd, dit moet een beautysalon wezen of zowat, stapels witte handdoeken, allerhande apparatuur en flesjes en flaconnetjes, spiegels, het leek ook nog wel wat op een luxe kapperszaak te meer omdat ik dacht drie spoelbakken op een rij waar te nemen waar dames hun haar kunnen wassen en föhnen of weet ik veel wat.
De spoelbakken waren van een wonderbaarlijk design, het leken wel kelken van een orchidee, uitgevoerd in zwart geaderd marmer maar toch niet echt handig om het haar in uit te spoelen. Uiteindelijk moest ik tot de conclusie komen dat ik mij toch in het herentoilet bevond en dat het niet anders kon zijn dan dat de 3 bloemenkelken op een rij, oneerbiedig gezegd, wel de pisbakken moesten wezen. Dit had ik nooit eerder meegemaakt, onder architectuur gebouwde piesbakken in een omgeving die meer aan een beautycentrum doet denken dan aan een urinoir. Normaliter sta je in een urinoir in het beste geval een beetje dom tegen de witte tegeltjes van een blinde muur aan te loeren, maar hier ….. over de hele breedte van de salon een glazen pui van plafond tot aan de vloer aan toe met tijdens het piesen een uniek uitzicht over een prachtig verlichtte wereldstad, nooit eerder had ik tijdens het drainen zo’n vorstelijk gevoel, eigenlijk niet te omschrijven…. wat een superieure ervaring in een ongelooflijke omgeving…. en, een hint misschien nog voor het dorpshuisbestuur bij een toekomstige verbouwing van de toiletgroep: overweegt u een soortgelijk ontwerp voor het sanitair, vervang de buitenmuren door een glazen pui zodat tijdens het ontwateren fraai uitzicht mogelijk is op het Middendorp of over de aantrekkelijke tuin van de buren, altijd beter dan een blinde muur….

Op een dag voer ik ook nog met de veerboot naar een van de vele eilandjes rond HongKong, het onbeduidende Cheung Chau, oplettende lezers van deze rubriek zijn al eerder uitvoerig ingelicht over dit onbekende eiland dat nu eenmaal een favoriet reisdoel blijkt te zijn voor de gemiddelde Wereld Wiede Wachtummer.
Het lijkt niet onwaarschijnlijk dat daar binnenkort een Wachtum House wordt geopend….waarin een klein dorp groot kan zijn. Waarom in een verre uithoek van de wereld dit nietige eilandje Cheung Chau platgelopen wordt door verschillende WWW’ers en wat daar verder nog te beleven viel zal ik later over berichten.

Maar eerst nog een QUIZ over het goede schip Schiekerk waarvan hier een 2e foto.
Hoewel het om hetzelfde schip gaat op beide foto’s, is er toch een verschil. De vraag is: wat is er gebeurd met het schip?
Deelnemers kunnen hun antwoord mailen vóór 20 oktober naar K.Geertsema@hetnet.nl onder vermelding van ‘quiz’.
Onder de goede oplossingen wordt de winnaar geloot die een bijzondere Chinese verrassing zal ontvangen !! Bekendmaking en prijsuitreiking over 14 dagen !

Kees (Gir Tse Mah)

terug