Wereld Wiede Wachtummers...
Zak met was
Voor een zogenaamde WWW'er is het internet een ideale nieuwsbron. Als je wied weg bent kun je nog eens lezen wat er allemaal in het thuisland gebeurt.
Op www.wachtum.nu zag ik zeer verrassend een tijdje terug een aankondiging.... hee...dorpsgenoten gaan als Wachtummer schrieverskring de wereld rond en staan te popelen om de achterblijvers te overvoeren met spannende reisverhalen, nou ja, een column dan, waarbij een column dan voor mijn gevoel een puntig stukje moet zijn waarin de schrijver het liefst met enige humor bepaalde zaken op de korrel neemt.
De eerste columnist is hier volledig in geslaagd, kort en humoristisch, gezien de achternaam van deze schriever ook niet anders verwacht. Maar denk je dan, moet dan nadat de zoon van de vader de reeks van columns heeft geopend, moet dan de vader van de zoon dan de zoon maar opvolgen …. of we een familiedagboek aan het schrijven zijn, da’s toch niet de bedoeling Webmaster?? (red: wij maken in dit geval wel een uitzondering) Nou is het wel zo dat ondergetekende er al een carrière als columnist op heeft zitten. Ooit, in het clubblad van de ponyclub in Dalen, onder de titel "Vanaf de bakrand bekeken", onder pseudoniem, ja dat wel, B.A. Krant!! Haha, voel je hem? Dus ik denk, ach vooruit, we zullen het toetsenbord nog eens teisteren, Sakhalin schrijft voor Wachtum, een moderne versie van DAMETIN, Sakhalin met Wachtum, SAKMETWAC, dat zou toch wat wezen.
Maar goed, om jullie toch globaal idee te geven vanwaar deze WWW'er zijn stukje schrijft, Sakhalin in Rusland, een zeer dun bevolkt langgerekt eiland voor de oostsiberische kust vlak boven Japan, van noord naar zuidpunt zo'n 1000 kilometer lang. Op de aardbol ligt Sakhalin vergeleken met Nederland ongeveer vanaf de hoogte van Noordpolderzijl tot Bordeaux aan toe, 
Toch is het klimaat op het eiland iets kouder dan in Wachtum. In het noorden vriest het tot een graadje of 55, met een beetje wind erbij mag dan de lange onderbroek aan.
Nadat de Sovjet-Unie uiteenviel zijn internationale oliemaatschappijen waaronder Shell hier gaan zoeken naar olie en gas. Zodoende ben ik vanaf eind vorig jaar werkzaam op een pijpleidingproject dat nu vrijwel afgerond is trouwens.
De eerste maanden hier zat ik in een hotel in Yuzhno, de hoofdstad van het eiland. Yuzhno is typisch sovjet, brede straten, haaks op mekaar, armoedige troosteloos uitziende woondozen.
Buiten het centrum van de stad zijn wegen van modder, houten ‘huisjes’ waarin gewoond wordt verdienen nog niet de naam kippehok, pluimvee in de Hakstee zit beter gehuisvest!!
Wat opvalt bij de winterdag is dat je toch veel chique dames ziet lopen, goed gesoigneerd en met bontjas en bontmuts, schoenen met naaldhakken zo hoog dat ze nauwelijks met de tenen aan de grond komen. Sneeuw ruimen wordt nauwelijks aan gedaan dus het is altijd glad en glibberig bij de weg.
Zoals elke sowjetstad heeft Yuzhno ook een groot plein met een giga-beeld van Lenin. Veel bezienswaardigheden zijn er verder niet. Het enige is eigenlijk een aardig museum dat gevestigd is in een gebouw in Japanse stijl uit de tijd van voor 1900 toen Sakhalin nog Japans gebied was en er is een heel mooi orthodox kerkje. Verder heb je nog het Yuri Gagarin park,
Maar, denk niet dat Sakhalin een toeristenparadijs is, de Siberische kou ’s winters is bitter en intens. Het verkeer is chaotisch, niet door de drukte maar het verkeersgedrag van de veelal onder invloed van wodka rijdende Sakhalinskiyi, rijden als gekken, links en rechts inhalen, verkeerslichten gelden niet, laat staan een maximum snelheid. Het straatbeeld wordt bepaald door uit Japan geïmporteerde 2e hands terreinwagens met het stuur voor Rusland aan de verkeerde kant, ruiten meestal donker dus je ziet niks of niemand zitten en extra dikke uitlaten, 2 pijpen vaak. Na een fris sneeuwbuitje stuiteren ze dan massaal op elkaar of glibberen de weg af, al dan niet upsidedown.
En dan hebben we nog, je weet nooit waar, de niet-geëxplodeerde explosieven uit de tijd van diverse oorlogen of als restanten van Stalins interneringskampen hier op het eiland. Veel lui hier stammen af van de jongens die hier toen zaten, kenmerken zijn dan ook veelal MykeTyson nekje, korte vingers en laag voorhoofd, type Armeense worstelaar zeg maar! En de Russische onderwereld wordt uiteraard ook uitvoerig voor gewaarschuwd, grote delen van de stad zijn zogenaamde no-go-areas.
Sakhalin wordt ook regelmatig getroffen door aardbevingen, een paar jaar terug zijn nog zo’n 2000 mensen omgekomen. En dan hebben we nog Bruintje Beer, Mischa wordt hij hier liefkozend genoemd, die is ook niet voor de poes zogezegd. Officiële cijfers zeggen dat er hier 5000 bruine beren op het eiland in het wild leven, andere bronnen hebben het over 50.000!! (tip veur de joagers?). Een collega was vorig najaar op de motor een eind het bos ingereden om daar voor eigen consumptie bessen te plukken. Mischa tikte de goede man echter op de schouder en vroeg de man: “En waar zijn wij hier wel niet helemaal mee bezig, wat moet dat met jouw vingers aan mijn bessen? “ en heeft de arme kerel vervolgens verorberd. De motor, ’s mans helm en wat botjes zijn teruggevonden. En omdat in de paaitijd afgelopen juni/juli weinig vis de rivieren is opgezwommen, is Mischa dit jaar extra hongerig! Wie zei ook al weer dat het daar in Uruzgan niet pluis is, watjes zijn het daar… doetjes…. Sakhalin, dat is pas gevarengebied!!
Maar eh, zo over het toetsenbord heen kijkend zie ik dat dit een story geworden is dat je al lang geen columpie meer kunt noemen, je kunt er ook wel een boek over vol schrijven, maar het is al laat geworden inmiddels, en ik ben ook zowat door de schone onderbroeken heen dus ik zet zo dadelijk nog even mijn ZAK met WAS bij de deur !!
Saluut! Dasvidanyia !
Kees Geertsema (КЕИС ХЕЙРТСЕМА)
